d88276b6

Autonomie

Thu, 08 Dec 2022 09:32:36 GMT

Ik doe lekker niet mee!

Daar lig ik dan, op de massagetafel bij de opleiding. Vandaag hebben we een verdiepende dag pulsen. Vrij vertaald ritmisch bewegen en schudden… De indeling van de studiedagen zijn voor mij precies pas. Starten met een stuk theorie met uitwisseling. Niet achter een bureau, maar zittend op de grond. Hoe het zo zoveel makkelijker is om bij de les te blijven zal zeker ook iets te maken hebben met de actieve zithouding die je jezelf wel aan moet meten als je op de grond zit. Dit terzijde. Na de theorie wordt tot aan de middagpauze gewerkt met één student aan de tafel en één op de tafel. Na de pauze draaien we de rollen om. Afsluitend evalueren we de dag.

Deze opleiding is niet mals. Dat heb ik wel gemerkt. Je lichaam vertelt veel, zo niet alles….veel beter dan we met ons hoofd allemaal kunnen bedenken. We hoeven er alleen maar voor open te staan. Diep lichaamswerk zoals vandaag kan veel losmaken. Ik geniet vooralsnog van de start van de massage en het rustige wiegen, ritmisch bewegen. Ritme is het thema van vandaag. Na een kleine tien minuten doen we een oefening waarbij de schouders losgeschud worden. Mmmmm, schouders willen wel, alleen het stuk tussen de schouders beweegt niet mee. Dat wordt door mijn masseur ook beaamt. We doen de oefening nog een keer. Ik let op mijn ademhaling en ben bij de plek waar het stilvalt. Steeds harder hoor ik mezelf zeggen ‘Ik doe lekker niet mee”. Wel een paar keer achter elkaar. Het krijgt een opstandige en zelfs wat uitdagende klank.

Ineens komt komt een beeld bovendrijven. Ik ben een jaar of zeven/acht en de koningin bezoekt onze stad. We moeten met alle kinderen langs de straat gaan staan met een vlaggetje. Juf Zoet (ik vond haar zuur) organiseerde de boel en was duidelijk zenuwachtig. Haar humeur was passend, kortaf en commanderend. Iedereen kreeg een vlaggetje. Ik snapte alle opschudding niet en vond het belachelijk dat we voor iemand moesten gaan zwaaien die we niet kenden en dat me dat dan ook nog opgelegd werd. Mijn vlaggetje verdween stiekem in de prullenbak, Helaas had de juf het op tijd in de gaten. Een flinke uitbrander volgde en ik kreeg een nieuw vlaggetje in de handen gedrukt. Daar ging de rij, school uit en op weg naar de bus. Onderweg vond mijn nieuwe vlaggetje ook een prullenbak. De juf ontdekte dat pas toen we met ons allen langs de kant van de weg stonden in het centrum. Toen was het leed al geleden en er waren gelukkig geen reserve vlaggetjes.

Nog steeds zal ik niet aan de kant van de weg gaan staan om met een vlaggetje te gaan zwaaien naar iemand van het koningshuis. Ieder zijn ding, wanneer het je veel plezier geeft, zeker doen. Leven en laten leven!! Het had nog niet eens zozeer te maken met de koningin als wel het dwingende karakter, het geen nee dulden, geen nee mogen zeggen….geen autonomie ervaren. Ook kinderen hebben dit nodig. Zij hebben het nodig dat er niet over hen gesproken wordt, maar met hen en dat alles er dan ook mag zijn. Zonder oordeel of afwijzing! Terug naar mijn meisje van zeven of acht. Ik was haar in alle commotie die ‘het leven’ heet vergeten. Hoe mooi dat ze zich op deze manier liet zien en ik haar nu op een goede plek in het zicht heb. Ze maakte mijn dag nog vrolijker dan hij al was.

Droom

Wed, 02 Nov 2022 19:28:41 GMT

Droom

Vandaag maak ik een reis met de trein. Thuis bij het printen van de tickets heb ik het gevoel dat er iets niet klopt. Zijn het wel de goede kaartjes? Op het station baan ik me een weg naar de balie en haal mijn kaartjes uit de zijkant van mijn tas. Aan de medewerker vraag ik of hij wil controleren of het goed is gegaan. Hij vraagt waar ik naartoe wil en of ik de kortingskaart bij me heb. Twee keer ja en nog steeds is er de twijfel. Heb ik wel de goede kaarten voor deze reis? Daar eindigt mijn droom….

Sommige mensen hebben al vroeg hun doel duidelijk en reizen er recht op af en blijven daarbij. Anderen vinden al doende hun pad en laten zich regelmatig afleiden door allerlei zijweggetjes; omstandigheden, het avontuur, het ontdekken, nieuwe dingen leren…

Ik ben zelf absoluut van de laatste soort. Na drie jaar pabo wilde ik een tussenjaar. Hoe kon ik als 21-jarige de kinderen vertellen over de wereld, als ik haar zelf nog niet eens gezien had. Het vloog me aan. Het werden er uiteindelijk twee! Dit alles in goed overleg met de opleiding, waar ik na deze lange sabbatical mijn laatste jaar met goed gevolg mocht afronden. De meeste mensen verklaarden me voor gek, maar jongens wat een goede tijd heb ik gehad. Eerst met Kaj drie maanden op bezoek bij een oom en tante in Seattle. Waar we kost, inwoning en zakgeld verdienden door te helpen in de twee bakkerijen met ontbijt en lunch gelegenheid. Teruggekomen in Nederland kreeg Kaj al gauw een baan in het Almeerse onderwijs en ik ging via het uitzendbureau bij een bank werken, eerst aan de kas balie en later op de zakenafdeling aan de Jodebreestraat in Amsterdam. Wat een leerzame tijd was dat. Bij de bank kon ik op een gegeven moment deeltijd werken. Twee dagen in de week toog ik naar het oosten van het land, de schoolbanken weer in en stage lopen. Meteen aan de slag in het onderwijs was nog niet aan de orde voor mij. Ik zou vanzelf wel voelen wanneer het zover was. Eerst ging ik nog een paar jaar aan de slag als management assistent bij een media exploitant, jaren die ik echt niet had willen missen. De gekkigheid, het teamgevoel, het knetterharde werken en open directe communicatie. En toen werd ik toch echt juf, op verschillende manieren, ruim 24 jaar.

Nu ik toch al aardig richting de vijftig ga, weet ik echt heel zeker dat deze tussenjaren niet voor niets zijn geweest. Allereerst het reizen, ook het werken in een grote stad met al haar dynamiek en die verschillende andere vaardigheden die je ongemerkt opdoet onderweg. Ik heb snel overzicht in een situatie of op een werkplek. Mijn sensitiviteit is me hierbij ook goed van dienst. Ik ben administratief/financieel best aardig onderlegd en ik onderhoud makkelijk contact met mensen. En, nu ik naast opleiding en Luwtewerk een paar dagen in de week bij een hotel in de buurt werk, merk ik dat koffie zetten met zo’n mooi groot apparaat net zoiets is als fietsen. Dank aan de leerzame maanden in Seattle, 28 jaar geleden! Niets is voor niets. Ook wel handig trouwens dat ik als kind zoveel in het hotel van mijn oma rondscharrelde.

Misschien denk je als lezer, wat een rommeltje, zij weet ook niet wat ze wil. Dat mag! Sterker nog, dat vind ik zelfs helemaal niet erg. Soms is het leven ook gewoon wat rommelig. Voor mij is dit een vol mooi leven! Ervaringen gaan niet verloren, ze hebben in het geheel een bedoeling., een bestemming. Terug naar die droom. Tja, ongemak en onzekerheid horen er nu eenmaal bij als je weer een stukje van het onbekende opzoekt, wanneer je reikt naar naar wat komen gaat. Zou Jung hier hetzelfde van maken?

Moed

Sun, 28 Aug 2022 09:04:42 GMT

Courage to be

Toen ik stopte met mijn werk in het onderwijs, nog niet zo lang geleden, vond een aantal mensen dat erg dapper en moedig. Toen onze dochter in haar eentje op reis ging door Europa vielen dezelfde lovend bedoelde woorden. Tegelijkertijd las ik een stuk in het boek ‘Courage to be’ van Tillich. In één van de eerste hoofdstukken wordt een definitie gegeven van de moed om te zijn die mij zeer aanspreekt.

Moed om te zijn is wanneer er weer liefde kan ontstaan op het moment dat de liefde is verdwenen in angst en onzekerheid. *

Ben ik moedig door te stoppen met werken in een veld waar ik me al 24 jaar in begeef? Zelf voelde ik me moediger toen ik mijn enorme angst voor paarden overwon in ruim een jaar tijd. Door stapje voor stapje de angst aan te kijken en er niet voor weg te lopen. Ook vond ik mezelf enorm dapper toen ik op mijn 35ste begon aan mijn autorijlessen, omdat ik mezelf zeker 20 jaar had wijsgemaakt dat autorijden echt niet voor mij weggelegd was. Moed zie ik terug bij mijn kinderen, bij mijn partners. De moed te switchen naar een opleiding die meer praktisch is, de moed om aan te geven dat je iets moeilijk vindt, de moed ergens nee tegen te zeggen, de moed je leven in te richten zoals jij dat wil…..

Moed is niet te graderen. Moed behelst voor ieder mens iets anders. De één moet al zijn moed bij elkaar verzamelen om elke dag het bed uit te komen en het leven aan te kijken. De ander krabbelt op na het hartverscheurende verlies van iemand waar intens van gehouden werd.. En nog weer een ander besluit iets te gaan doen wat niet volgens het plan van zijn/haar/hen ouders was en roeit zichzelf al jaren tegen de stroom van onbegrip en afkeuring in. Zo zijn er duizenden en duizenden gezichten van moedige acties, van het omgaan met ziekte en verlies, het doorstaan van financiële moeilijkheden, het opkomen voor een ander die het nodig heeft, het helpen van een ander tot het accepteren van hulp en het toejuichen dat mensen zichzelf kunnen/mogen zijn, ook al is dat wat buiten jouw comfortzone.

Maar hoe verschillend kijken we als mensen naar al deze moedige daden! Gaan we al snel zelf in de modus van ons met anderen vergelijken, of hebben we een mening/oordeel over de ‘moed’ van een ander. Eens, het is ook appels en peren vergelijken, of bananen en kiwi’s….dat is ook juist niet de bedoeling. We overwinnen allemaal op verschillende manieren, hobbels, kronkels in de weg, diepe dalen en hoge toppen. Wat als we dit ook als zodanig gaan zien van onszelf en van elkaar en dit liefdevol erkennen? Zou dat dan de liefde zijn wanneer de liefde is verdwenen? Of zit de liefde in het herwonnen vertrouwen, de opgedane ervaring, de opluchting, de bemoediging, de aanraking, de troost….. Misschien wel in allebei.

Ik denk dat ik zelf ook nog wel wat moed nodig heb om verder te lezen in Tillich. Hij heeft veel waardevolle dingen te delen, maar mensenkinderen….mijn vaktaal Engels is toch roestiger dan ik dacht.

*In de definitie God door mijzelf vervangen door liefde.