Vandaag maak ik een reis met de trein. Thuis bij het printen van de tickets heb ik het gevoel dat er iets niet klopt. Zijn het wel de goede kaartjes? Op het station baan ik me een weg naar de balie en haal mijn kaartjes uit de zijkant van mijn tas. Aan de medewerker vraag ik of hij wil controleren of het goed is gegaan. Hij vraagt waar ik naartoe wil en of ik de kortingskaart bij me heb. Twee keer ja en nog steeds is er de twijfel. Heb ik wel de goede kaarten voor deze reis? Daar eindigt mijn droom….

Sommige mensen hebben al vroeg hun doel duidelijk en reizen er recht op af en blijven daarbij. Anderen vinden al doende hun pad en laten zich regelmatig afleiden door allerlei zijweggetjes; omstandigheden, het avontuur, het ontdekken, nieuwe dingen leren…

Ik ben zelf absoluut van de laatste soort. Na drie jaar pabo wilde ik een tussenjaar. Hoe kon ik als 21-jarige de kinderen vertellen over de wereld, als ik haar zelf nog niet eens gezien had. Het vloog me aan. Het werden er uiteindelijk twee! Dit alles in goed overleg met de opleiding, waar ik na deze lange sabbatical mijn laatste jaar met goed gevolg mocht afronden. De meeste mensen verklaarden me voor gek, maar jongens wat een goede tijd heb ik gehad. Eerst met Kaj drie maanden op bezoek bij een oom en tante in Seattle. Waar we kost, inwoning en zakgeld verdienden door te helpen in de twee bakkerijen met ontbijt en lunch gelegenheid. Teruggekomen in Nederland kreeg Kaj al gauw een baan in het Almeerse onderwijs en ik ging via het uitzendbureau bij een bank werken, eerst aan de kas balie en later op de zakenafdeling aan de Jodebreestraat in Amsterdam. Wat een leerzame tijd was dat. Bij de bank kon ik op een gegeven moment deeltijd werken. Twee dagen in de week toog ik naar het oosten van het land, de schoolbanken weer in en stage lopen. Meteen aan de slag in het onderwijs was nog niet aan de orde voor mij. Ik zou vanzelf wel voelen wanneer het zover was. Eerst ging ik nog een paar jaar aan de slag als management assistent bij een media exploitant, jaren die ik echt niet had willen missen. De gekkigheid, het teamgevoel, het knetterharde werken en open directe communicatie. En toen werd ik toch echt juf, op verschillende manieren, ruim 24 jaar.

Nu ik toch al aardig richting de vijftig ga, weet ik echt heel zeker dat deze tussenjaren niet voor niets zijn geweest. Allereerst het reizen, ook het werken in een grote stad met al haar dynamiek en die verschillende andere vaardigheden die je ongemerkt opdoet onderweg. Ik heb snel overzicht in een situatie of op een werkplek. Mijn sensitiviteit is me hierbij ook goed van dienst. Ik ben administratief/financieel best aardig onderlegd en ik onderhoud makkelijk contact met mensen. En, nu ik naast opleiding en Luwtewerk een paar dagen in de week bij een hotel in de buurt werk, merk ik dat koffie zetten met zo’n mooi groot apparaat net zoiets is als fietsen. Dank aan de leerzame maanden in Seattle, 28 jaar geleden! Niets is voor niets. Ook wel handig trouwens dat ik als kind zoveel in het hotel van mijn oma rondscharrelde.

Misschien denk je als lezer, wat een rommeltje, zij weet ook niet wat ze wil. Dat mag! Sterker nog, dat vind ik zelfs helemaal niet erg. Soms is het leven ook gewoon wat rommelig. Voor mij is dit een vol mooi leven! Ervaringen gaan niet verloren, ze hebben in het geheel een bedoeling., een bestemming. Terug naar die droom. Tja, ongemak en onzekerheid horen er nu eenmaal bij als je weer een stukje van het onbekende opzoekt, wanneer je reikt naar naar wat komen gaat.  Zou Jung hier hetzelfde van maken?