Dag, ik ben Maukje. Moeder van twee jongvolwassenen en in liefdevolle verbinding.

Ik ben een mensenmens, intuïtief, invoelend, wanneer nodig en gevraagd/kritisch, een doorpakker, verbinder, gevoelig, ondernemend, open en eerlijk, moestuinier, positief ingesteld, een verwonderaar, boekenwurm, creatief en met humor... Hiermee probeer ik me op mijn manier door het leven te begeven, met respect voor allen om mij heen.

Afgelopen 24 jaar werkte ik met veel plezier in het onderwijs, eerst in verschillende groepen, daarna als 'rugzak' leerkracht van kinderen met een speciale onderwijsbehoefte. Later, in mijn eigen praktijk, begeleidde ik kinderen en tieners met dat wat ze moeilijk vonden op school. We werkten aan zelfvertrouwen en leren leren. Daarnaast gaf ik lezingen en workshops aan ouders en leerkrachten. De laatste drie jaar was ik als intern begeleider verantwoordelijk voor de zorg op een basisschool. Het begeleiden van kinderen, hun ouders en collega's in het onderwijs loopt als een rode draad door mijn leven heen.

 

Drie jaar geleden begon het te kraken en te piepen. Mijn lijf liet duidelijk weten dat er iets niet helemaal klopte; een nieuwe baan, twee verhuizingen, een verbouwing, een nieuwe studie en veranderingen op relationeel gebied. Ik trapte in alle valkuilen die er maar waren, kreeg blijvende tinnitus na een aanval van plotsdoofheid en toch dacht ik dat ik het allemaal moest kunnen. Zoveel was dat toch niet? Het duurde nog een hele tijd voordat ik er echt naar kon luisteren, voelen, accepteren.... Het roer mocht op zijn zachtst gezegd bijgesteld.

Ik weet hoe lastig het is signalen ter harte te nemen, hoe vreselijk moeilijk het is om oude patronen te doorbreken en ook hoe licht je je kunt voelen als de eerste stappen gezet zijn. Je hebt er lef, moed en een enorme dosis vertrouwen voor nodig. Vooral wanneer dat wat jij voor je ziet niet overeenkomt met daar waar je omgeving je misschien liever zou willen hebben. Ik gun de mens die het gevoel heeft dat het blijft schuren de nodige ruimte voor (zelf)onderzoek. Dankbaar ben ik voor de ruimte die ik zelf heb en heb gehad en de mensen die in dat proces hun tijd, aandacht en wijsheid met mij delen en hebben gedeeld. 

Een mens blijft altijd in ontwikkeling. Graag leer ik elke dag iets nieuws, iets kleins, iets groters....de nieuwsgierigheid blijft. Wat mij betreft is op weg zijn het doel. Het is nooit klaar of af, gelukkig maar!!!